Op zaterdag 24 juli jl. publiceerde het Parool een ingezonden brief met de titel ‘Heeft thuiszorg een kleur in Nederland.’ In dit stuk wordt door de inzender gesteld dat kleur een selectiecriterium zou zijn bij Cordaan.
Daarvan is bij onze dienstverlening geen sprake. Sterker nog; het is omgekeerd. In ons personeelsbeleid is diversiteit één van de speerpunten. Dat betekent dat Cordaan er actief naar streeft om een zo divers mogelijk personeelsbestand te hebben. Bij de werving van personeel wordt hier invulling aan gegeven en onder leiding van een specifiek daartoe aangestelde programmanager interculturalisatie wordt verder invulling gegeven aan ons diversiteitsbeleid. We opereren in een multiculturele stad en de kennis en kunde van onze diverse medewerkers achten wij juist zeer waardevol in de zorg en de dienstverlening aan de diverse Amsterdammers. Alleen in positieve zin uitgelegd, is het antwoord op de vraag of thuiszorg gekleurd is, daarom met ‘ja’ te beantwoorden: Cordaan heeft een divers personeelsbestand met medewerkers met verschillende etnische achtergronden van verschillende leeftijden, sekse en seksuele geaardheid.
Helaas is het een pijnlijke realiteit dat ons streven naar diversiteit niet in alle huiskamers van Amsterdam wordt gedeeld. Medewerkers worden soms botweg de deur gewezen op discriminatoire gronden. Als werkgever vinden wij het onze verantwoordelijkheid om onze medewerkers hiertegen te beschermen. Iedere thuiszorgklant krijgt vooraf van ons te horen dat thuiszorg een divers personeelsbestand heeft met gekwalificeerde medewerkers en dat wij bij het inplannen van onze medewerkers niet kijken naar kleur, seksuele geaardheid, hoofddoekdragers, etc. Sterker nog, deze beleidsregel maakt expliciet onderdeel uit van de schriftelijke overeenkomst met klanten. Anderzijds kan de urgentie van de zorgvraag met zich mee brengen dat er linksom of rechtsom ondersteuning moet worden geboden. Soms moet onvermijdelijk worden gebalanceerd op een smalle morele richel waar wij, maar ook ambulancebroeders, huisartsen, verloskundigen en andere dienstverleners mee te maken hebben. Het is soms erg ingewikkeld en dit dilemma leent zich bij uitstek voor een bredere maatschappelijke discussie.
De kwestie die in de ingezonden brief wordt aangehaald, betreft een ongelukkig incident waarbij in de focus op het verstrekken van zorg, te weinig rekening lijkt te zijn gehouden met betrokkene. Hij had nooit op die manier bejegend mogen worden. Aan betrokkene en zijn moeder hebben wij dan ook onze welgemeende excuses aangeboden en wij hebben beide uitgenodigd voor een persoonlijk gesprek, waarin we nogmaals zullen benadrukken dat dit niet de normale gang van zaken is.